MONERADAN YOLCULUK

 YARIMKEN KENDİNE DÖNMEK  İnsan bazen kendi zihninin içinde kayboluyor. Bir tarafıyla inanmak isterken, diğer tarafıyla her şeyi sorguluyor. Ben uzun süre tam olarak böyleydim. Nietzsche okudum, onun düşüncelerine hayran kaldım. “Tanrı öldü” sözünün arkasındaki o sert yalnızlığı anlamaya çalıştım. İnsan aklına güvenince her şeyi çözebileceğini sanıyor çünkü. Ben de bir dönem duygularımı susturup sadece düşüncelerimle yaşamaya çalıştım. Mantıklı olmak, sorgulamak, hiçbir şeye tam anlamıyla bağlanmamak bana güçlü hissettiriyordu. Ama insan yalnızca düşünceden ibaret değil. Bazen gece herkes uyuduğunda içinde açıklayamadığın bir boşluk kalıyor. Ne kadar sorgularsan sorgula, kalbin başka bir şey söylüyor. Benim en büyük çelişkim de buydu zaten; zihnim başka yere giderken kalbim başka yere yöneliyordu. Bir yanım her şeyi akıl süzgecinden geçirmek istiyor, diğer yanım ise sadece inanmanın verdiği huzuru arıyordu. Eskiden kendimi sürekli bir şeylere yetişmeye çalışırken hissederdim....