MONERADAN YOLCULUK

  İnsan bazen kendi hislerini anlamakta zorlanır. Sanki içimizin bir köşesinde kilitli duran duygular vardır ve o kilidi dışarıdan biri açmadan hiçbir şeyi çözemeyeceğimizi düşünürüz. Aslında insanın kendi içine bakabilmesi biraz da bir kafese kapatılmaya benzer. Düşünsene; küçücük bir odadasın, konuşabileceğin kimse yok, elinde telefon yok, kitap yok, dikkatini dağıtacak hiçbir şey yok. Sadece sen ve düşüncelerin varsınız. İlk başta bu sessizlik insana huzur gibi gelir belki ama zaman geçtikçe insan kendi zihninin ne kadar kalabalık olduğunu fark eder. Çünkü insan en çok kendinden kaçmaya çalışır. Ama insanın kendisiyle yüzleşmesi için gerçekten bir kafese kapatılması gerekmez. Günlük hayatta da hepimiz görünmez kafeslerin içindeyiz aslında. Sürekli bir şeylerle oyalanıyoruz; telefonlar, sosyal medya, kalabalıklar, konuşmalar… Bunların çoğu bazen düşünmemek için kullandığımız kaçış yolları oluyor. Psikolojide buna “savunma mekanizması” denir. Beyin bizi rahatsız eden düşüncelerden...