Yarımken Kendine Dönmek

 YARIMKEN KENDİNE DÖNMEK 

İnsan bazen kendi zihninin içinde kayboluyor. Bir tarafıyla inanmak isterken, diğer tarafıyla her şeyi sorguluyor. Ben uzun süre tam olarak böyleydim. Nietzsche okudum, onun düşüncelerine hayran kaldım. “Tanrı öldü” sözünün arkasındaki o sert yalnızlığı anlamaya çalıştım. İnsan aklına güvenince her şeyi çözebileceğini sanıyor çünkü. Ben de bir dönem duygularımı susturup sadece düşüncelerimle yaşamaya çalıştım. Mantıklı olmak, sorgulamak, hiçbir şeye tam anlamıyla bağlanmamak bana güçlü hissettiriyordu.

Ama insan yalnızca düşünceden ibaret değil. Bazen gece herkes uyuduğunda içinde açıklayamadığın bir boşluk kalıyor. Ne kadar sorgularsan sorgula, kalbin başka bir şey söylüyor. Benim en büyük çelişkim de buydu zaten; zihnim başka yere giderken kalbim başka yere yöneliyordu. Bir yanım her şeyi akıl süzgecinden geçirmek istiyor, diğer yanım ise sadece inanmanın verdiği huzuru arıyordu.

Eskiden kendimi sürekli bir şeylere yetişmeye çalışırken hissederdim. Sürekli düşünen ama bir türlü huzur bulamayan biri gibi… Şimdi ise ilk kez kalbimin sesini bastırmadan yaşamaya çalışıyorum. Çünkü anladım ki insan sadece aklıyla yaşayamaz. Kalbin de bir hakikati var.

Bir süre sonra şunu fark ettim: İnsan aslında sandığı kadar güçlü değil. Sürekli güçlü görünmeye çalışıyoruz ama içimizde büyüyen o eksiklik hissini kimseye göstermiyoruz. Bazen insanın en büyük acizliği, kendi yarım kalmışlığıyla yüzleşememesi oluyor. Ben de uzun süre kendimi tamamlanmış gibi göstermeye çalıştım. Oysa içimde hep eksik bir taraf vardı. Ne okuduğum düşünceler, ne susturduğum duygular, ne de kaçtığım gerçekler o boşluğu doldurabildi.

Son zamanlarda yaşadığım şeyler beni kendimle daha çok yüzleştirdi. Sustukça içimdeki sesi daha net duymaya başladım. Ve o ses beni Allah’a yaklaştırdı. Çünkü insan bir noktadan sonra kendi gücünün yetmediğini anlıyor. Her şeyi kontrol edemediğini, her yarasını kendi başına saramadığını fark ediyor. Belki de kul olmak biraz bunu kabul etmekti; eksik olduğunu, aciz olduğunu ve buna rağmen huzuru aramaktan vazgeçmemek…

Çünkü insan bazen en çok kırıldığı yerde olgunlaşıyor. Ve ben bugün ilk kez, yarım olduğumu kabul ederek kendimi tamamlanmaya daha yakın hissediyorum.

Feyza  Zeynep Tural