BELKİ'NİN İÇİNDE YAŞAMAK

 Belki’nin İçinde Yaşamak

Hayat çoğu zaman kesin değil, insan ilişkileri çoğu zaman tamamlanmış değil. Biz de çoğu zaman “belki”lerin içinde yaşayıp duruyoruz. Söylenmemiş cümleler, atılmamış mesajlar, dönülmemiş kapılar… İşte yarım kalmışlık tam da burada başlıyor.

Bence insan en çok yarım kaldığı yerlerde büyüyor ama en çok da orada yoruluyor.

Yarım kalmışlık öyle büyük, dramatik bir şey değil her zaman. Bazen sadece birinin sana eskisi gibi bakmaması. Bazen mesaj yazıp silmek. Bazen de içinden geçenleri anlatmaya üşenmek. Küçük küçük eksikler birikiyor ve bir bakıyorsun içinde kocaman bir boşluk olmuş.

Bazı arkadaşlıklar tam bitmiyor. Kavga etmiyorsun, küsmüyorsun ama eskisi gibi de olmuyor. Ortada asılı kalıyor. Ne tamamen hayatında ne de tamamen çıkmış. İşte o arada kalma hali çok yorucu. Net bir acı olsa belki daha kolay. Ama bu belirsizlik insanın içini kemiriyor.

Aşk da öyle. Bazen birini kaybetmiyorsun aslında, ihtimali kaybediyorsun. “Belki olurdu” dediğin şey kalıyor içinde. Ve insan en çok o belkiyle savaşıyor. Çünkü kesin bir son yok. Tam kapanmamış bir kapı var. Aralık kalmış. İçeri bakmak istiyorsun ama giremiyorsun.

Hayatta da hep biraz geç kalmış, biraz erken davranmış, biraz eksik kalmış hissediyoruz. Tam hazır olamıyoruz hiçbir şeye. Hep bir yanımız keşke diyor. Keşke daha cesur olsaydım. Keşke o gün sussaydım. Keşke biraz daha sabretseydim.

Belki de yarım kalmışlık dediğimiz şey, kontrol edemediğimiz şeylerle yüzleşme hali. Her şeyi toparlayamıyoruz. Her ilişkiyi kurtaramıyoruz. Her hayali gerçekleştiremiyoruz. Ve bunu kabullenmek kolay değil.

İnsan bazen kendine de yarım kalıyor.

Yapabileceklerini yapmıyor.

Söyleyebileceklerini söylemiyor.

Sevebileceği kadar sevmiyor.

Sonra içinden bir ses hep şunu söylüyor : “Bu böyle bitmemeliydi.”

Ama belki de hayat zaten tamamlanmak için değil. Belki bazı şeyler yarım kalacak diye var. Biz de o eksiklerle yaşamayı öğrenelim diye.

Yarım kalmışlık biraz can yakıyor, evet. Ama aynı zamanda insanın içini daha gerçek yapıyor. Çünkü tam olan şeyler pürüzsüzdür, unutulur. Yarım kalanlar ise içimizde yaşamaya devam eder.

Feyza Zeynep Tural