MONERADAN YOLCULUK

  KAFKA'NIN ZİNCİRLERİ Kafka’nın dünyasında otorite çoğu zaman yüzsüzdür; adı yoktur, şekli belirsizdir. Ama Kafka’nın hayatına yaklaştığımızda bu otoritenin ete kemiğe büründüğü bir yer vardır: Baba.... Babaya Mektup, Kafka’nın yalnızca babasıyla değil, tüm hayatı boyunca karşısında hissettiği güçle yaptığı en çıplak yüzleşmedir. Bu metinde Kafka, korkusunu gizlemez; kendisini küçük, yetersiz ve sürekli suçlu hisseden bir çocuk olarak anlatır. Babası konuşur, Kafka susar. Baba güçlüdür, Kafka kırılgan. Ve bu denge hiçbir zaman değişmez. Bu mektup, Kafka’nın edebiyatını anlamak için bir anahtar gibidir. Dava’daki ulaşılamayan yargıçlar, Dönüşüm de Gregor’u utanca boğan aile; hepsi bu ilk otorite figürünün yankılarıdır. Kafka için baba, yalnızca bir ebeveyn değil, hayatın kendisidir: Sert, açıklama yapmayan ve affetmeyen. Kafka’nın metinlerinde bu yüzden savunma hep eksiktir, söz hep yarım kalır. Kafka için baba, geride bırakılmış bir figür değildir. Yetişkinliğinde bile ondan ö...