KENDİN OLABİLMEK !!!

KENDİN OLABİLMEK !!!

Bazen seni sen yapan şeyler, en çok taşır gibi baktıkların olur.

Çok hissetmen, ince düşünmen, sessizliğin ya da durup dururken dert edişlerin…

Bir zamanlar sana ait olan bu yanlar, fark etmeden başkalarının gözünde ağırlığa dönüşür.

Önce sevilir, sonra sorgulanır, en sonunda “fazla” bulunur.

Kimse bunu doğrudan söylemez.

Ama cümlelerin arasına gizlerler.

Biraz daha az konuşsan…

Bu kadar düşünmesen…

Hayata bu kadar takılmasan…

Sanki senden beklenen, kendin olmak değil;

kenarları törpülenmiş, daha kolay taşınabilir bir hâle bürünmendir.

İnsan burada durup düşünür. Gerçekten mi değişiyorum, yoksa sadece olduğum gibi yaşadığım için mi göze batıyorum? Çünkü insan istediği gibi hissettiğinde, içinden geldiği gibi yaşadığında;

toplumun çizdiği kalıpların dışına taşar.

Ve ne gariptir ki, en çok da bu yüzden eleştirilir. Oysa kimseye benzeme zorunluluğu yoktur insanın.

Herkesin hayatı, kendi sessizliğine ve kendi sesine yakışmalıdır.Tam da burada toplum devreye girer.

Nasıl hissetmen gerektiğini, neye üzülüp neye susman gerektiğini söyler . Doğru zamanlarda gülmeni, doğru yerlerde susmanı bekler.

Kendi duyguların, bu beklentilerin arasına sıkışır.

Çünkü toplum için önemli olan, senin ne hissettiğin değil; ne kadar uyum sağladığındır.İçinden geldiği gibi yaşayan insan,

her zaman biraz rahatsız edicidir.

Daha çok sorgular, daha az benzer, bu yüzden de en çabuk eleştirilen olur.

Seni anlamaya çalışmazlar;

seni kendilerine benzetmeye çalışırlar.

Ve işte tam bu yüzden, en çok kendin olduğunda yalnız hissedersin.

Feyza Zeynep Tural