GÖLGESİ KISALAN ACILAR 2

 

GÖLGESİ KISALAN ACILAR 2

İnsan bazen hayatı değil, kendini kaçırır.

Koşarken, yetişirken, güçlü görünmeye çalışırken en çok kendi kalbini geride bırakır.

Geçmişle barışan insanın ilk fark ettiği şey şudur: Yıllarca başkalarına gösterdiği anlayışı, kendine pek göstermemiştir. Hep güçlü olmaya çalışmış, hep toparlayan taraf olmuş, hep “geçti” demeyi bilmiştir. Ama kendi kalbinin önünde pek durmamıştır.

Oysa insan, en çok kendine yaklaşırken zorlanır.

Bir gün aynaya bakar ve yüzünde sadece çizgileri değil, yaşanmışlıkları görür. Kaçtığı korkuları, susturduğu cümleleri, yarım bıraktığı hayalleri… Ama bu kez suçlamaz. Sadece kabul eder. Çünkü insan, kendine dürüst olabildiği an büyür.

Geçmişle barışmak, biraz da kendine şunu demektir:

“Elinden gelen buydu.”

Bu cümle küçük görünür ama insanın içindeki yıllık yargıyı susturur. O an, içimizdeki o sert ses yumuşar. Yerini daha şefkatli bir tona bırakır. Ve insan ilk kez kendini dışarıdan değil, içeriden sevmeyi öğrenir.

Kendine yaklaşan insanın yalnızlığı da değişir. Artık eksiklikten değil, bilinçten doğar. Kalabalıkların içinde kaybolmak yerine, kendi sessizliğinde dinlenir. Çünkü artık kaçtığı yer, kendi içi değildir.

Belki de asıl olgunluk, herkesin seni anlamasını beklemekten vazgeçtiğin anda başlar. Kendini anladığında dünya biraz daha sadeleşir. Onay arayışı azalır, karşılaştırmalar susar. İnsan, kendi ritmini bulur.

Ve insan sonunda şunu anlar:

En uzun yol, insanın kendine doğru yürüdüğü yoldur.

Çünkü insan, dünyada en çok kendine geç kalır.

FEYZA ZEYNEP  TURAL