AFTER LİFE( ÖLÜMDEN SONRAKİ HAYAT)

 

After Life (Ölümden Sonraki Hayat)

Bu diziyi defalarca kez izledim. Ama mesele tekrar izlemek değil. Mesele şu: Her izlediğimde başka bir yerinden yakalıyor beni. Aynı sahneler duruyor, cümleler aynı, olaylar değişmiyor. Değişen tek şey benim baktığım yer oluyor. Çünkü insanın hayata baktığı yer, her zaman aynı kalmıyor. Hayat da böyle değil mi zaten?

Planladığımız gibi gitmeyen şeyler var. Hiç hazır değilken gelen kayıplar, kontrol edemediğimiz vedalar, elimizden kayıp giden insanlar, anlar, ihtimaller… Ne kadar istesek de bazı şeyleri olduramıyoruz. Çabalıyoruz ama bazen çaba yetmiyor. Ve bunu kabul etmek, insanın en zor sınavlarından biri. Dizi tam olarak burada duruyor. Ne “her şey düzelir” diyor ne de “hiçbir şeyin anlamı yok”. İkisini de aynı anda söylüyor aslında. Evet, bazı şeyler düzelmiyor. Evet, bazı kayıplar hep eksik kalıyor. Ama bir yandan da hayat, bütün bu eksikliklerle birlikte akmaya devam ediyor.

Dizide geçen o replik tam burada oturuyor:

“Hayat hakkında öğrendiğim her şeyi üç kelimede özetleyebilirim.”

Sonra o üç kelime geliyor:

“It goes on.” / “Life goes on.”

“Devam ediyor.” / “Hayat devam ediyor.”

Bu cümle ne tam bir umut vaadi ne de mutlak bir karanlık. Sadece gerçek. Hayat, sen durmak isterken de devam ediyor. Ama bazen bu devam edişin içinde beklenmedik bir gülüş, küçük bir iyilik, kısa bir huzur anı saklı oluyor. Hepsi büyük anlamlar taşımıyor belki ama insanı ayakta tutmaya yetiyor. After Life bana umutlu olmanın her zaman güçlü hissetmek olmadığını öğretti. Bazen umut, sadece vazgeçmemek. Bazen hiçbir şeyi çözmeden, sadece bugün de burada kalabilmek. Çünkü her şey bizim elimizde olmasa da, hayata verdiğimiz küçük tepkiler hâlâ bize ait. Belki bu yüzden diziyi her izlediğimde başka bir ayrıntı fark ediyorum. Çünkü hayat da öyle. Aynı yerde duruyor gibi görünse de, biz değiştikçe anlamı da değişiyor. Ve evet, bazı şeyler elimizde değil.

Ama hayat…

Tüm bunlarla birlikte yine de devam ediyor.

Feyza Zeynep Tural